هوش مصنوعی هم مثل موجودات زنده، مسیر تکامل خودش را طی کرده است؛ اما نه از سلول به انسان، بلکه از «واکنش» به استدلال
ابتدا فقط به ورودیها واکنش نشان میداد، بعد از دادهها الگو یاد گرفت، با شبکههای عصبی عمیق توانست مفاهیم پیچیده را تشخیص دهد، با ترنسفورمرها ارتباط بین اطلاعات را بهتر درک کرد و با مدلهای زبانی، تواناییهایی مثل ترجمه، برنامهنویسی، تحلیل و تولید متن را به دست آورد.
امروز هوش مصنوعی فقط پاسخ نمیدهد؛ میتواند برنامهریزی کند، از ابزارهای مختلف استفاده کند، حافظه داشته باشد و برای رسیدن به یک هدف، چندین مرحله تصمیمگیری را طی کند. گام بعدی نیز احتمالاً همکاری چند هوش مصنوعی با تخصصهای مختلف و توانایی «فکر کردن درباره کیفیت تصمیمهای خود» خواهد بود.
اما یک تفاوت اساسی باقی مانده است: انسان با ترکیبی از منطق، احساس، تجربه، بدن و روابط اجتماعی تصمیم میگیرد، در حالی که هوش مصنوعیِ امروز هنوز فاقد تجربه زیسته و احساسات واقعی است.
شاید آینده، نه نسخهای مصنوعی از مغز انسان، بلکه ظهور گونهای کاملاً جدید از هوش باشد؛ هوشی که در بعضی زمینهها از انسان فراتر میرود و در بعضی زمینهها هرگز شبیه انسان نخواهد شد.
