قسمت ششم سه چیز رو دنبال میکنهگروه‌های امداد که بعد از این ماجراها سر و کله‌شون پیدا شد.بخش پایانی که امروز نوشتم سه کار می‌کند:سرنوشت هستینگز. هیچ اتفاقی برایش نیفتاد. سال ۱۸۴۹ نماینده‌ی کنوانسیون قانون اساسی کالیفرنیا شد. در ۱۸۶۴ با جفرسون دیویس ملاقات کرد تا همون نقشه‌ی بیست‌وشش‌سالگی‌اش رو دوباره بفروشه. در ۱۸۶۷ کتاب دوم رونوشت یعنی: «راهنمای مهاجران به برزیل» و در ۱۸۷۰ در حالی مرد که داشت گروه دوم مهاجران رو به سرزمین موعود می‌برد.سؤال مقصر واحد. پنج مظنون داریم: هستینگز (شصت واگن رو از همون مسیر رسوند)، رید (تصمیم بد گرفت، نه تصمیم استثنایی)، بریجر و واسکز (هرگز ثابت نشد دروغ گفتند)، خودِ گروه (همون کسانی که هاردکوپ رو رها کردند، ولی هالورن رو سوار کردند)، و زمستان. آخرین جمله برمیگرده به همون چیزی که در دقیقه‌ی اول اپیزود یک گفته شد و اون اینه که این پرونده نباید درباره‌ی آدم‌خواری باشه. و چرا: اگر از اونجا شروع می‌کردیم، پرسِ گیاه‌شناسی تمزن، پرده‌ای که پتی بالا نگه داشت، اسم دو گاو، و یادداشت مدادی النور ادی هیچ‌وقت شنیده نمی‌شد. و در پایان این جمله‌ی نامه‌ی ویرجینیا رید در مه ۱۸۴۷ رو یادتون باشه: «هیچ‌وقت میان‌بر نرو، و تا می‌تونی سریع برو.»دو نکته‌ی روش‌شناختی هم در قسمت اومده: حفاری آلدر کریک (دیکسون و شبلیتسکی، ۲۰۰۳–۲۰۰۴) از میان ۱۶٬۲۰۴ تکه استخوان سوخته هیچ استخوان انسانی شناسایی نکرد، که ثابت‌کننده‌ی چیزی نیست ولی خودِ تیم انتظارش رو نداشت. و همون پژوهش، وقتی سراغ تاریخ شفاهی رفت، شنید که مردم واشو میگن تلاش کردند به اردوگاه آلدر کریک غذا برسونن، این چیزیه که در هیچ منبع سفیدپوستی نیست، چون صد و شصت سال کسی نپرسیده بود..متن و تدوین و اجرا از مهرداد نعیمی
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com
