ما همیشه دوست داریم خاطرات و گذشته‌مان را در یک کیسه‌ی پلاستیکی زیپ‌دار بگذاریم و روی‌شان برچسب بزنیم تا گم نشوند، فراموش نشوند. هیچ‌چیز از به یاد آوردن مهم‌تر نیست. اصلا انگار می‌خواهیم بیشتر عمر کنیم تا بیشتر به باد بیاوریم. سم شپارد در «یک تکه از دیوار برلین» با حافظه شخصیت‌هایش بازی می‌کند تا یادمان باشد باید حافظه‌مان را در یک کیسه‌ی پلاستیکی زیپ‌دار بگذاریم و رویش برچسب بزنیم تا گم نشود.