از کمال نترس، زیرا هرگز به آن نخواهی رسید. این جمله را زمانی سالوادور دالی گفته بود. توصیهی نسبتاً دلسردکنندهای است اما حقیقت دارد؛ چون احتمالاً در این جهانِ کج و معوج و پر دستانداز اصلاً چیزی به نام کمال وجود ندارد و همیشه چالههای ناقص و پر ایراد بیشماری باقی خواهند ماند.
در ششمین اپیزود زیرزمین با مهراوه فردوسی از ترسهای کامل بودن حرف زده بودیم؛ از فشار و اضطرابی که تلاش برای عالی و بینقص بودن بهمان وارد میکند و بدنی که بیرحمانه علیه کمالی فرضی میجنگد و میل به ویران شدن دارد. از خودمان پرسیدیم سعادت در بینقص بودن است یا در رام کردن و در آغوش گرفتن هیولای پر نقص و پر اشتباهِ درونمان؟
